ATRAKCJE
Zakopiańskie Krupówki
Reprezentacyjna ulica, deptak w Zakopanem położony w centrum miasta, jak zawsze tętniący życiem, gwarny, pełen turystów i wszelakich atrakcji. To w tym miejscu usytuowane są wytworne restauracje serwujące kuchnię regionalną jak i dania bardzo wyszukane, luźne knajpki i puby, sklepy i instytucje, to tutaj zawsze można spotkać stoiska z oscypkami i zakopiańskimi pamiątkami.
U wylotu Krupówek, przy skrzyżowaniu z ulicą Nowotarską stoi neoromański kościół parafilany Świętej Rodziny, wzniesiony w 1896 roku wg projektu J.P. Dziekońskiego. Wewnątrz znajduje się ciekawa, zabytkowa kaplica Jana Chrzciciela, wykonana w stylu zakopiańskim.
Krupówki zaczynają się u podnóża kolei na Gubałówkę i ciągną ponad kilometrowym deptakiem na południe.
Gubałówka
Gubałówka jest jednym z najczęściej odwiedzanych i najpopularniejszych miejsc w Zakopanem, skąd można podziwiać piękną, przejrzystą panoramę Tatr i Zakopanego. Dotrzeć tu można kolejką, której stacja dolna znajduje się 823 m n.p.m., stacja górna mieści się na wysokości 1122 m n.p.m. Kolejka przewozi ok. 2000 osób na godzinę, jednorazowo zabiera 120 osób, a średni czas jazdy wynosi ok. 3,5 minuty.
Oprócz kolei dotarcie na Gubałówkę ułatwia oddalony od niej o niecałe dwa kilometry od Krupówek wyciąg krzesełkowy na Butorowy Wierch. Dzięki tym udogodnieniom każdy człowiek bez najmniejszego wysiłku może znaleźć się na górze, gdzie mieszczą się ogródki gastronomiczne, restauracje i bary, a dla spragnionych czekają schłodzone napoje.
Tutaj każdy znajdzie coś dla siebie, na straganach z ludowymi wyrobami można zaopatrzyć się w pamiątki, zjeść oscypki wszelkiego rodzaju jak i poprostu podziwiać widoki, które na długo pozostają w pamięci.
Gubałówka jest doskonałym miejscem dla zwolenników aktywnego wypoczynku zarówno latem – wycieczki piesze i rowerowe jak i zimą – szaleństwa narciarskie. Dla najmłodszych turystów jest letnia ślizgawka, piaskownica oraz plac zabaw.
Za odpowiednią opłatą miłośnicy pojazdów terenowych mogą pojeździć na drewnianym parkiecie przez pięć minut. Istnieje również możliwość wypożyczenia rowerów na godziny.
Każdy może skorzystać ze ski-serwisu, wypożyczalni sprzętu narciarskiego, jak również ze szkoły narciarskiej. Górna polana jest sztucznie śnieżona i oświetlona dlatego miłośnicy białego szaleństwa mogą tu spędzać czas do późnych godzin wieczornych.
Park linowy na Gubałówce bezpieczna dawka adrenaliny dla dzieci i dorosłych, park położony w zagajniku świerkowym z przepięknym widokiem na panoramę Tatr.
Trasa o długości ok. 300 m z 17 stanowiskami linowymi na wysokości od 5 do 15 m nad ziemią.
Serdecznie zapraszamy www.trollandia.pl
Położenie:
Na szczycie Gubałówki pomiędzy górną stacją kolejki szynowo-torowej PKL, a stacją wyciągu krzesełkowego Szymoszkowa.
Godziny otwarcia od 10.00 do zmroku
Wycieczka do Morskiego Oka
Morskie Oko położone jest na wysokości 1395 m n.p.m. i jest najpiękniejszym jeziorem Tatr, a także plasuje się w czołówce najpiękniejszych europejskich jezior górskich. Okolica Jeziora ma naprawdę niepowtarzalną scenerię co tym bardziej nakłania nas na wyprawę w to niezwykłe miejsce.
Aby dotrzeć do Morskiego Oka trzeba pokonać 8,5 km trasę w jedną stronę, amatorom pieszych wycieczek taki spacer zajmie ok. 2 godziny, dla bardziej wygodnych czekają konne powozy, które za stosowną opłatą dowiozą nas do celu.
Szosowa droga wznosi się serpentynami i dochodzi do mostu na potoku Roztoka, płynącym z Doliny Pięciu Stawów Polskich.
Z mostu widać dobrze środkowy z trzech wodospadów, tworzących Wodogrzmoty Mickiewicza. Szosa, która nadal wiedzie nas na południe, po 2 kilometrach doprowadza nas do leśniczówki Wanta, a z zakrętu rozprzestrzenia się wspaniały widok na południowe zamknięcie Doliny Białej Wody, w kształcie litery „U”, charakterystycznym dla dolin, wyrzeźbionych przez lodowce. W niespełna godzinę dochodzimy lasem do polany Włosienica, gdzie kończą swoją trasę konne powozy.
Przed nami już całkiem bliska część panoramy szczytów Mięguszowieckich, położonych nad Morskim Okiem, od którego dzieli nas jeszcze niespełna 2 kilometry.
Po chwili wychodzimy z lasu na skraj polany Szałasiska, a następnie poruszamy się odsłoniętym skrajem stoku Opalonego Wierchu. Szosa przecina szeroki żleb, nazywany Żlebem Żandarmerii, słynny z wielkich lawin, które co roku spadają aż na szosę.
Pojawia się przed nami wspaniała panorama szczytów w Polsce, przewyższających taflę jeziora o blisko kilometr. W prawej, południowo-zachodniej części panoramy pojawia się charakterystyczna sylweta Zadniego Mnicha, a po chwili Mnicha nad Morskim Okiem – szczytu, stanowiącego od lat symbol piękna Tatr, a jednocześnie symbol taternictwa, podobnie jak alpejski Matterhorn. Po lewej stronie mijamy niewielkie, zarastające stawki, wreszcie dochodzimy do „Starego Schroniska” – XIX-wiecznej wozowni, służącej dawnym turystom do „garażowania” konnych powozów, a w późniejszych latach wykorzystywanej na noclegi. Na morenie stoi „Nowe Schronisko”, rzeczywiście wyglądające jak nowe, bo w 1992 r. wyremontowane, ale wybudowane w 1908 roku. Wchodzimy na plac przed schroniskiem (1404 m npm.).
Spacer dookoła Morskiego Oka trwa ok. 50 min. i może być niewątpliwie doskonałym sposobem na odstresowanie i bliski kontakt z naturą
Z nad Morskiego Oka prowadzą szlaki: do Doliny Pięciu Stawów przez Świstówkę lub Szpiglasową Przełęcz oraz na Rysy, Czarny Staw i Przełęcz pod Chłopkiem.
Wielka Krokiew
Wielka Krokiew – skocznia narciarska im. Stanisława Marusarza w Zakopanem, zbudowana na północnym stoku góry Krokiew w Tatrach. Uroczyście otwarta 22 marca 1925, zbudowana wg projektu Karola Stryjeńskiego jest największą skocznią narciarską w Polsce. Jej obecny punkt konstrukcyjny jest usytuowany na 120 metrze. Skocznia jest lubiana przez zawodników ze względu na niską wypadkowość oraz stosunkową łatwość uzyskiwania dobrych wyników. Można na niej uzyskiwać odległości ponad 140 metrowe, o czym już się przekonaliśmy.
Będąc w Zakopanem odwiedzenie Wielkiej Krokwi jest dobrą formą aklimatyzacji i rozgrzewką mięśni przed pierwszym, po przyjeździe wyruszeniem w góry, niezapomniane widoki oraz panorama Zakopanego pozostają na długo w pamięci i na pewno każdy doceni odwagę skoczków narciarskich.
Jaskinie w Zakopanem
Jaskinia Pisana- Zakopane, Dolina Kościeliska
Jaskinia znajduje się w Dolinie Kościeliskiej w Pisanej Skale. Wypływa z niej strumień będący podziemnym odpływem z wąwozu Kraków, a częściowo odnogą Kościeliskiego Potoku.Jaskinia ze względu na płynącą w niej wodę jest trudna do zwiedzania. W jaskini znaleziono ślady pobytu poszukiwaczy skarbów. Związana jest z legendą o śpiących rycerzach…
Jaskinia Śnieżna- Zakopane, Dolina Małej Łąki, zbocza Małołączniaka
Jaskinia została odkryta przez speleologów w 1959 roku, ale wcześniej znali ją już juhasi. W jaskini osiągnięto rekordowe dla Polski głębokości (kolejno: 377 m, 620 m, 640 m). Długość korytarzy wynosi ponad 2000 m z lodospadem i szeregiem wodospadów.
Jaskinia Mroźna- Zakopane, Dolina Kościeliska
Jaskinię odkrył S. Zwoliński w 1938 roku. Ma ok. 400 metrów długości i oświetlone korytarze. Jest to jedna z najpiękniejszych jaskiń w Tatrach. W okresie letnim jest udostępniona do masowego zwiedzania w godzinach od 10.00 do 15.00. bilety można nabyć przy wejściu do jaskini.
Smocza Jama- Zakopane, Wąwóz Kraków
Jaskinia jest warta odwiedzenia jako fragment wycieczki przez malowniczą, udostępnioną turystycznie cześć Wąwozu Kraków. Mimo jej niewielkiej długości konieczne jest przy jej pokonywaniu użycie latarki.
Jaskinia Obłazkowa- Zakopane, Dolina Kościeliska
Jaskinia znajduje się w Tatrach, w Dolinie Kościeliskiej, w masywie Raptawickiej Turni. Wyżłobiona w wapieniach jurajskich. Wysokość ok. 1150 m n.p.m., łączna długość korytarzy ok. 120 m.
Jaskinia Czarna- Zakopane, Wschodnie zbocze Doliny Kościeliskiej
Jest to jaskinia krasowa w polskich Tatrach Zachodnich, we wschodnim zboczu Doliny Kościeliskiej, w masywie Organów. Jedna z najdłuższych (6. miejsce) i najgłębszych (7. miejsce) jaskiń Polski i Tatr (w latach 1961-1976 najdłuższa), uważana za najobszerniejszą jaskinię Polski.
Jaskinia Mylna- Zakopane, Dolina Kościeliska
Jaskinia Mylna leży w środkowej części Doliny Kościeliskiej w ścianie Raptawickiej Turni. Jest najciekawszą jaskinią udostępnioną turystom w Polskich Tatrach.
Jaskinia Dziura- Zakopane
Jaskinia Dziura, znajdująca się w Dolinie ku Dziurze. Jest to położona najbliżej Zakopanego jaskinia, którą można zwiedzać. Jej głębokość wynosi 20 metrów, a długość ok. 60 metrów. Nie jest to zbyt wielka jaskinia, stanowi ona jednak cel spacerów, a także miejsce ćwiczeń grotołazów i …plan filmowy dla „mrożących krew w żyłach” scen jaskiniowych. Zawdzięcza to oknu w stropie, przez które można zjechać do wnętrza jaskini na linie, gdy obsługa filmowa wchodzi przez wygodny otwór.
Jaskinia Raptawicka- Zakopane, Dolina Kościeliska
Jaskinia raptawicka to nieduża jaskinia o długości 150 m, którą można zwiedzać samodzielnie. Znajduje się w Dolinie Kościeliskiej. Do wnętrza jaskini wchodzi się po drabinie przez prowadzący w dół otwór o średnicy 3 metrów. Raptawicka składa się z dwóch sal.Jest połączona z jaskinią Mylną.
Jaskinia Miętusia- Zakopane, Dolina Miętusia
Obecnie Jaskinia Miętusia posiada największą w Polsce rozciągłość horyzontalną, wynoszącą około 1150 m. Ze względu na niskie położenie otworu oraz przeszkody wodne jest to typowa jaskinia do zwiedzania w okresie zimowym. Uczęszczany jest przeważnie tylko jej niewielki fragment, do Progu Męczenników. Jest to bardzo popularna jaskinia kursowa, jak i miejsce uprawiania turystyki jaskiniowej.
Jaskinia w Szarym- Zakopane, Dolina Miętusia
Jaskinia położona jest w górnej części Szarego Żlebu, obok schronu po lewej stronie nad skałką. Dojść można tu szlakiem na Małołączniak aż do schronu, stąd jeszcze ok. 10 m do góry i w lewo 10 m. W zawalisku powierzchniowym znajduje się niewielki otwór. Zwiedzanie może być uciążliwe ze względu na występowanie dużej ilości ziemi z powierzchni.
Termy Zakopiańskie
Zapraszamy Państwa na doskonały wypoczynek pośród wielu ciekawych atrakcji wodnych jak: baseny, sauny, słoneczna łąka, lodowa grota, jacuzzi, hydromasaże, dzika rzeka, zjeżdżalnie, kręgielnia.
Do Państwa dyspozycji jest: restauracja, barek, sklep z art. pływackimi. Zapewniamy świetną zabawę na naszej kręgielni przy filiżance pachnącej kawy lub kuflu piwa. W ofercie specjalnej znajdą Państwo propozycje imprez integracyjnych dla grup zorganizowanych i Firm o charakterze: sportów ekstremalnych, rekreacyjno-sportowym i zabawowym.
Ponadto oferujemy:
kursy nauki pływania oraz pływanie korekcyjne dla dzieci i młodzieży z wadami postawy.
Powierzchnia pokoju: około 19 m²
Cmentarz na Pęksowym Brzyzku
Ulica Kościeliska leżąca wzdłuż potoku Cicha Woda jest najstarszą ulicą w Zakopanem. Przy tej ulicy powstawały pierwsze sklepy, targowiska i karczmy. Znajduje się tam też, przy skrzyżowaniu z ulicą Kasprusie, najstarszy drewniany kościół w Zakopanem, zwany Starym Kościołem. Zaraz obok jest też kapliczka Gąsieniców i cmentarz noszący też nazwę Cmentarza Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku. Całość tworzy zespół obiektów sakralnych znajdujących się na Szlaku Architektury Drewnianej. Na cmentarzu znajduje się też murowana kaplica Reginy i Pawła Gąsieniców obecnie pod wezwaniem św. A. Świerada i św. Benedykta, jest to najstarsza budowla sakralna w Zakopanem i pochodzi z roku 1810.
Kolejka Linowa na Kasprowy Wierch
Kolejka na Kasprowy wierch to najpopularniejszy obiekt tego typu w Polsce. Wybudowana w 1936 roku i wielokrotnie modernizowana codziennie wywozi turystów na wysokość 1987 m n.p.m. Obecnie wyposażona jest w nowoczesne wagoniki z panoramicznymi szybami, które zabierają jednorazowo 60 osób. Wydajność kolejki w okresie zimowym tj. do 28 kwietnia wynosi 360 os/h, a latem 180 os/h.
Miejska Galeria Sztuki w Zakopanem
Położona przy Krupówkach 41 Miejska Galeria Sztuki im. Władysława hr. Zamoyskiego to miejsce, w którym można zobaczyć wystawy malarstwa, grafiki, rzeźby i fotografii współczesnych polskich artystów. Oprócz ekspozycji organizowane są tu również spotkania autorskie, koncerty kameralne i wydarzenia kulturalne. To ciekawa propozycja dla osób, które podczas pobytu w Zakopanem chcą poznać nie tylko góry, ale także lokalną kulturę i sztukę.
ATRAKCJE - SZLAKI
Z Kuźnic na Giewont (1894 m)
Giewont, ze swoją charakterystyczną sylwetką przypominającą ”śpiącego rycerza”, a także 15-metrowym krzyżem wieńczącym wapienny wierzchołek, stanowi symbol nierozerwalnie związany z Tatrami, a w szczególności z Zakopanem. Bez wątpienia jest to szczyt, który przyciąga uwagę turystów w sposób szczególny. Wszystko to sprawia, że w sezonie letnim jego wierzchołek jest tłumnie oblegany.
Naszą wędrówkę rozpoczynamy przy dolnej stacji kolejki linowej na Kasprowy Wierch. Szlak na Giewont znakowany jest na niebiesko i odchodzi w prawo wygodną drogą wyłożoną brukiem. Trasa wznosi się równomiernie i niezbyt uciążliwie. Po około 10 minutach w prawo odchodzi droga do klasztoru ”Na Górce”, natomiast po lewej stronie mijamy klasztor sióstr Albertynek. Przy klasztorze rozwidlenie szlaków. Celem ominięcia schroniska na Kalatówkach trzeba wybrać szlak odbijający nieco w lewo. Chcąc dojść do schroniska należy iść dalej drogą wznoszącą się teraz nieco stromiej pod górę. Tuż przed hotelem z prawej strony dochodzi znakowana na czarno ścieżka nad reglami.
Z Polany Kalatówki otwiera się widok na Dolinę Bystrej. Widać stąd stację pośrednią kolejki linowej na Myślenickich Turniach oraz kursujące wagoniki. Idąc dalej schodzimy nieco w dół i wchodzimy w las, przez który prowadzi dosyć wygodny, aczkolwiek niezbyt szeroki chodnik. Przy niekorzystnej pogodzie należy uważać na wyślizgane kamienie. Po około 35 minutach dochodzimy do rozległej Polany Kondratowej, na której położone jest niewielkie schronisko (1335m). Dobrze jest tutaj odpocząc przed męczącym podejściem na Przełęcz Kondracką, które jest bardzo dobrze widoczne z polany. Przy schronisku znajduje się rozstaj szlaków, znaki niebieskie prowadzą dalej na Giewont, natomiast ku Przełęczy pod Kopą Kondracką odbija szlak zielony.
Od schroniska szlak prowadzi początkowo łagodnie pod górę jednak z upływem czasu podejście staje się coraz bardziej strome. Droga prowadzi teraz tzw. Piekłem. Ścieżką spływa niewielki strumyczek, którego dobrodziejstwa nietrudno docenić gdy towarzyszy nam upał. Droga wiedzie zakosami i po ponad godzinie od schroniska dochodzimy do Przełęczy Kondrackiej(1725m). Na przełęczy rozstaj szlaków. Znaki żółte sprowadzają w dół do Doliny Małej Łąki, natomiast w górę wspinają się grzbietem w kierunku Kopy Kondrackiej. Na szczyt Giewontu prowadzi szlak niebieski.
Szlak na Giewont wiedzie dalej grzbietem i po kilku minutach dociera do Wyżniej Przełęczy Kondrackiej. Dochodzi tutaj z lewej strony czerwony szlak z Doliny Strążyskiej. Dobrze stąd widać wapienny wierzchołek Giewontu. Niebieski szlak rozgałęzia się na przełęczy. Na szczyt wchodzi się jego prawą odnogą, natomiast schodzi lewą. Wchodząc musimy pokonać niezbyt trudny łańcuch. Czasami tworzą się tutaj zatory i wejście na wierzchołek może przeciągnąć się w czasie. Po wejściu na szczyt należy bardzo uważać, ponieważ w kierunku północnym opada kilkuset metrowa przepaść. Dojście z Kuźnic, licząc bez odpoczynków, zajmuje ok. 2.10 godz.
Giewont jest prawie zawsze zapełniony turystami i ciężko tutaj znaleźć spokojny kąt na odpoczynek. Ze szczytu otwiera się wspaniała panorama na leżące poniżej Zakopane i całe Podhale, a także na Tatry Wysokie i Tatry Zachodnie. Od strony północnej szczyt podcięty jest imponującą, urwistą ścianą osiągającą do 600 metrów wysokości. Na szczycie znajduje się 15 metrowy żelazny krzyż, symbol Giewontu i Zakopanego, jeden z najczęściej wykorzystywanych motywów tatrzańskich.
Zejście ze szczytu nie jest zbyt trudne (w jednym miejscu klamry) i sprowadza z powrotem na Wyżnią Przełęcz Kondracką. Zejście zajmuje około 10-15 minut. Aby nie schodzić tą samą drogą można zejść do Zakopanego przez Dolinę Strążyską (co też polecam) lub żółtym szlakiem z Przełęczy Kondrackiej przez Dolinę Małej Łąki.
Morskie Oko - Szpiglasowa Przełęcz (2110 m) - Dolina Pięciu Stawów
Morskie Oko – Szpiglasowa Przełęcz (2110m) – Dolina Pięciu Stawów
Szlak ze schroniska nad Morskim Okiem na Szpiglasową Przełęcz jest najłatwiejszym z wysokogórskich szlaków wytyczonych w Polskich Tatrach Wysokich. Pomimo niewielkiej skali trudności oferuje on wspaniałe widoki i możliwość poczucia wysokich gór. Wejście i zejście z przełęczy nawet przy bardzo spokojnym tempie zamyka się w 6 godzinach. W przypadku planowania zejścia ze Szpiglasowej do Doliny Pięciu Stawów trzeba już liczyć się z koniecznością pokonania klikudziesięciometrowego ciągu łańcuchów.
Wyruszając sprzed schroniska nad Morskim Okiem należy cofnąć się parę metrów w kierunku ”Starego Schroniska”. Żółty szlak na Szpiglasową Przełęcz odbija tutaj od asfaltowej drogi i pnie się ku górze wygodną, kamienną ścieżką. Szybko oddalając się od obleganego przez turystów schroniska ścieżka przechodzi w długi trawers zboczem Miedzianego, spod którego spływają liczne strumyki co rusz przecinające chodnik. Przed nami coraz ładniej prezentuje się sylwetka Mnicha (2070m), w dole możemy podziwiać Morskie Oko, a powoli wyłania się także Czarny Staw spoczywający w kotle pod Rysami. Przy odrobinie szczęścia możemy napotkać świstaki mające tutaj swoje stanowiska.
U stóp Mnicha szlak wykonuje gwałtowny zwrot i wspinając się kolejnymi, długimi zakosami po około 50 minutach doprowadza do progu Dolinki za Mnichem. Jest to niewielka, tarasowa dolinka zawieszona ponad Morskim Okiem, wcięta pomiędzy Cybrynę i Mnicha z jednej strony oraz Miedziane i Szpiglasowy Wierch z drugiej. W dolince leży najwyżej położony naturalny zbiornik wodny w Polsce – Zadni Mnichowy Stawek (około 2072m).
Na progu odłącza się czerwony szlak prowadzący na Wrota Chałubińskiego (2022m). Szlak na Szpiglasową Przełęcz prowadzi dalej prosto pozostawiając w dole Stawek Staszica oraz Mnichowe Stawki. Perć układa się cały czas w długie i nienastręczające trudności zakosy. Z każdym przebytym metrem otwiera się coraz bogatszy widok na szczyty Tatr Wysokich. Ze szlaku szczególnie efektownie prezentują się Morskie Oko i Czarny Staw. Dominujący wcześniej w panoramie strzelisty wierzchołek Mnicha zupełnie znika na tle rumowisk i piargów Dolinki za Mnichem. Ścieżka pod koniec wcina się między skały i wreszcie zakosem w prawo wyprowadza na Szpiglasową Przełęcz (2110m).
Po osiągnięciu grani otwiera się ciekawa panorama na Dolinę Pięciu Stawów i otaczające ją szczyty. Z przełęczy można wejść na Szpiglasowy Wierch (2172m) co zajmuje około 6 – 7 minut. Osobiście bardzo polecam wejście na szczyt, ponieważ oferuje on bogatszy widok na stronę słowacką. Ze szczytu widać m.in. 3 najwyższe polskie szczyty (Rysy – 2499m, Mięguszowiecki Szczyt – 2438m, Niżne Rysy – 2430m). W dole drzemie Niżny Staw Ciemnosmreczyński z widocznym szlakiem z Doliny Koprowej. W okolicy można dostrzec kozice.
Zejście z przełęczy w kierunku Doliny Pięciu Stawów zaczyna się kilkudziesięciometrowym ciągiem łańcuchów. Początkowo prowadzą one trawersem wzdłuż ściany, a następnie przecinają skalną płytę. Tuż za łańcuchami następuje kilkunastominutowy fragment zejścia wymagający zachowania sporej ostrożności z uwagi na znaczne zniszczenie ścieżki, która dopiero kilkadziesiąt metórw niżej przechodzi w kamienny chodnik. Schodząc możemy podziwiać wznoszące się przed nami Kozie Wierchy oraz Świnicę. Po prawej stronie mamy ładny widok na Wielki Staw, który imponuje swoim ogromem.
Perć systematycznie obniża się i przekracza wreszcie strumyk łączacy Czarny i Wielki Staw, skąd idąc lekko pod górkę doprowadza do skrzyżowania z niebieskim szlakiem na Zawrat. Z przełęczy do tego miejsca schodzi się około 1.15 godz. Dalej idziemy za znakami niebieskimi mając po lewej stronie łagodne zbocza Koziego Wierchu, z prawej zaś Wielki Staw, drugi pod względem powierzchni (ok. 34.5 ha) i najgłębszy (79m) staw tatrzański. Po około 30 minutach od skrzyżowania dochodzimy do schroniska w Dolinie Pięciu Stawów, położonego nad brzegiem Przedniego Stawu.
Kuźnice - Karczmisko - Hala Gąsienicowa - Murowaniec (Skupniów Upłazem)
Kuźnice – Karczmisko – Hala Gąsienicowa – Murowaniec (Skupniów Upłazem)
Niebieski szlak z Kuźnic prowadzący przez Skupniów Upłaz jest najpopularniejszym dojściem do Doliny Gąsienicowej. Do Karczmiska (1499m) szlak prowadzi cały czas równomiernie pod górę. Na Karczmisku, zwanym również Przełęczą między Kopami, kończy się zasadniczy fragment podejścia. Za przełęczą wygodna ścieżka, już bez większych zmian wysokości, doprowadza do schroniska Murowaniec. Ze szlaku piękne widoki najpierw na Podhale, a póżniej na całe otoczenie Doliny Gąsienicowej.
Wyruszając z Kuźnic przekraczamy most na Bystrej, a następnie skręcając w lewo wchodzimy w las. Droga prowadzi jednostajnie pod górę i po kilku minutach doprowadza do skrzyżowania z zielonym szlakiem na Nosal. Niebieski szlak do Murowańca skręca tutaj ostro w prawo. Po przejściu kolejnych kilkuset metrów droga znowu zdecydowanie zmienia swój kierunek, odbijając tym razem w lewo. Zataczając łuk szlak wyprowadza na niepozorny wierzchołek Boczania. Na Boczaniu droga jeszcze raz załamuje się w lewo, zwracając się na wschód.
Po około 40-50 minutach od Kużnic szlak wyłania się powoli z lasu. Wkrótce następuje fragment stromego podejścia prowadzącego kamiennymi schodami, po zakończeniu którego wydostajemy się na grzbiet Skupniów Upłazu, rozdzielającego Dolinę Jaworzynki od Doliny Olczyskiej. W niektóych opracowaniach, w odniesieniu do grzbietu, można spotkać się z nazwą Skupniowy Upłaz. Dalszy fragment szlaku prowadzi odkrytym grzbietem z ładnymi widok na Kopieniec, który góruje nad Doliną Olczyską. Powyżej Skupniów Upłazu trawersujemy zbocze Wielkiej Kopy Królowej. Otwiera się tutaj widok na Dolinę Jaworzynki, którą biegnie zółty szlak z Kuźnic. Idąc ostatnie kilkadziesiąt metrów stromo pod górę dochodzimy do Przełęczy między Kopami, zwanej również Karczmiskiem. Z przełęczy rozciąga się interesująca panorama, która obejmuje m.in. Giewont z jego łagodnym południowym zboczem, przełęcz Krzyżne, a przy dobrej pogodzie także masyw Babiej Góry.
Niebieski szlak z Karczmiska w stronę Hali Gąsienicowej wytyczony jest wygodną ścieżką, która prowadzi przez Królową Rówień. Powoli otwiera się przed nami wspaniała panorama Doliny Gąsienicowej z Granatami, Kozim Wierchem, Świnicą i najbardziej imponująco wyglądającym Kościelcem. Dolina Gąsienicowa obejmuje obszar ograniczony od zachodu granią odchodzącą od Kasprowego Wierchu ku Uhrociu Kasprowemu, od wschodu granią biegnącą przez Grananty i Żółtą Turnię, zaś granicę południową stanowi grań od Kasprowego Wierchu przez Świnicę, Zawrat do Koziego Wierchu. Grań Kościelca rozdziela dolinę na dwie części. W odnodze wchodniej leży Czarny Staw Gąsienicowy, natomiast w odnodze zachodniej położonych jest kilkanaście stawów, z których największy jest Zielony Staw.
Za Królową Równią szlak sprowadza nieco w dół na Halę Gąsienicową. Po prawej mijamy Centralny Ośrodek Szkolenia PZA ”Betlejemka”. Jeśli chcemy ominąć schronisko Murowaniec, to za ”Betlejemką” powinniśmy pójść ścieżką w prawo, zaś idąc w lewo dojdziemy do schroniska. Dojście z Kuźnic do Murowańca zajmuje około 1.30 godziny. Przy schronisku znajduje się ważny węzeł szlaków. Od Murowańca można wyruszyć między innymi w kierunku Kasprowego Wierchu, Świnicy, Koziego Wierchu, czy też Przełęczy Krzyżne.
Dolina Strążyska - Wodospad Siklawica - Sarnia Skała
Dolina Strążyska należy do najciekawszych i najliczniej odwiedzanych, tatrzańskich dolin reglowych. Do popularności doliny przyczynia się bezpośrednie sąsiedztwo Zakopanego, a także malowniczy wodospad Siklawica, położony w jej górnej części. Wycieczkę do Doliny Strążyskiej warto połączyć z wejściem na Sarnią Skałę, która razem z Nosalem i Wielkim Kopieńcem, należy do klasyki szczytów reglowych położonych w okolicy Zakopanego. Szczyty te, pomimo niewielkiej wysokości, oferują bardzo interesujące widoki. Z Sarniej Skały szczególnie imponująco przedstawia się północna, urwista ściana Giewontu. Czerwony szlak biegnący Doliną Strążyską, prowadzi wyżej właśnie na Giewont. Stanowi on interesującą alternatywę dla niezwykle zatłoczonego szlaku z Kuźnic.
Z centrum Zakopanego do Doliny Strążyskiej idziemy ulicą Kasprusie, a następnie ulicą Strążyską, która doprowadza bezpośrednio do wylotu doliny, gdzie znajdują się kasy TPN. Dojście z centrum Zakopanego zajmuje około 35 – 40 minut.
Dnem zalesionej doliny prowadzi spacerowa droga znakowana na czerwono. Szlak wiedzie wzdłuż Strążyskiego Potoku, kilkukrotnie przecinając go. Im głębiej wkraczamy w dolinę tym efektowniej prezentują się kaskady na Strążyskim Potoku. Po prawej stronie wznoszą się strzeliste turnie zwane Trzema Kominami, a także skała z tablicą poświęconą czeskiemu publicyście – Edwardowi Jelinkowi. Powyżej szlak wyłania się lasu i po około 30 minutach osiąga dolny skraj Polany Strążyskiej, z której otwiera się widok na szczyt Giewontu z kilkuset metrowym, północnym urwiskiem.
Przy ładnej pogodzie polana jest zazwyczaj oblegana przez spacerowiczów. Kierując się w górę polany mijamy skrzyżowanie szlaków. W prawo odbija czerwony szlak prowadzący dalej na Giewont, a także Ścieżka nad Reglami biegnąca w kierunku Doliny Małej Łąki. Po środku Polany Strążyskiej stoi niewielki bufet turystyczny.
Do wodospadu Siklawica wytyczony jest żółty szlak, mający swój początek w górnej części polany. Szlak prowadzi kamiennym chodnikiem, ku północnej ścianie Giewontu. Wiedzie on wzdłuż bystrego potoku i wznosząc się nieznacznie dociera w kilka minut do wodospadu. Siklawica opada z dwóch pionowych ścian, przy czym szlak doprowadza pod nieco wyższą, dolną kaskadę, liczącą około 12 metrów wysokości. U stóp wodospadu wykształcił się stosunkowo niewielki wodny kocioł, dzięki czemu można podejść prawie pod sam lej, którym opada wodospad. Zejście do Polany Strążyskiej tą samą drogą.
Czarny szlak na Sarnią Skałę odbija ku wschodowi, w miejscu gdzie swój początek ma żółty szlak do Siklawicy. Szlak wznosi się stromo lasem i po niespełna 30 minutach męczącego podejścia osiąga Czerwoną Przełęcz. Czerwona Przełęcz oddziela Sarnią Skałę od Suchego Wierchu. Ścieżka nad Reglami zbiega z przełęczy w kierunku wschodnim, natomiast szlak na Sarnią Skałę wznosi się lasem ku północy. Ścieżka wydostaje się szybko ponad granicę lasu. Na wprost ukazuje się skaliste zwieńczenie Sarniej Skały, które osiągamy w ciągu kilku minut.
Z Sarniej Skały (1377m) roztacza się wyjątkowo piękny widok na północną ścianę Giewontu, która prezentuje się stąd niezwykle okazale. W kierunku zachodnim wznosi się Kominiarski Wierch, natomiast panorama ku Tatrom Wysokim obejmuje między innymi Koszystą, Żółtą Turnię, Granaty oraz Kozi Wierch. Bardzo rozległa panorama rozciąga się na Zakopane oraz Podhale. Schodząc z Sarniej Skały można udać się Ścieżką nad Reglami na Polanę Kalatówki lub wykorzystując żółty szlak, zejść do Doliny Białego.
Ścieżka nad Reglami (Dolina Chochołowska - Dolina Kościeliska)
Zachodni odcinek ścieżki nad reglami łączy Dolinę Chochołowską z Doliną Kościeliską. Na trasie znajduje się kilka malowniczych polan, które stanowią idealne miejsce na odpoczynek. Najbardziej męczącym fragmentem szlaku jest podejście na Kominiarską Przełęcz.
Ścieżka nad reglami znakowana na czarno ma swój początek kilkaset metrów powyżej Polany Huciska, gdzie odbija w lewo w kierunku lasu. Dojście z Siwej Polany do początku szlaku zajmuje około 45 minut. Droga z początku jest umiarkowanie stroma i w przeciągu kilku minut doprowadza do Polany Jamy, z której rozpościera się interesujący widok na szczyty wznoszące się ponad Doliną Chochołowską. Na polanie prowadzony jest latem wypas owiec. Szlak przecina polanę wzdłuż po czym ponownie znika w lesie.
Za Polaną Jamy przez kilkaset metrów ścieżka biegnie nieznacznie pod górę, by wreszcie poderwać się nieco bardziej zdecydowanie i doprowadzić nas na Kominiarską Przełęcz (1307m). Przełęcz jest płytkim, niepozornym siodłem oddzielającym Wierch Spalenisko i Mały Opalony Wierch. Po przewinięciu się przez przełęcz szlak opada stromo w dól. Po około 10 minut dołącza do nas po lewej stronie Lejowy Potok. Dalsze zejście prowadzi wzdłuż potoku. Po około 75 – 80 minutach od początku szlaku docieramy do Niżnej Polany Kominiarskiej. Przed samą polaną ścieżkę przecina strumyk, w którym możemy uzupełnić wodę. W górnej części polany stoi kilka zniszczonych szałasów.
Wkrótce po opuszczeniu Niżnej Polany Kominiarskiej dochodzi do nas z prawej strony żółty szlak z Doliny Lejowej. Za rozstajem kamienna scieżka podrywa się nieznacznie ku górze i po kilku chwilach osiągamy polanę Kominiarski Przysłop. Na końcu polany stoi dobrze zachowany niewielki szałas. Nad polaną wznosi się Zadnia Kopka, z widoczną pod szczytem Świńską Turnią. Tuż za szałasem szlak chowa się w lesie i obniżając się dość stromo doprowadza nas po około 15 minutach do drogi w Dolinie Kościeliskiej. Przejście z Doliny Chochołowskiej do Doliny Kościeliskiej zajmuje 1.40 – 1.50 godz.
Polana Palenica - Dolina Roztoki - Siklawa - Dolina Pięciu Stawów
Dolina Pięciu Stawów stanowi jedno z bardziej malowniczych miejsc w Tatrach. Schowana wysoko w górach jest zdecydowanie mniej oblegana przez tyrystów niż pozostałe duże tatrzańskie doliny. Nawet w sezonie letnim nie trudno znaleźć opustoszałe miejsce nad brzegiem Wielkiego Stawu, by w spokoju móc podziwiać szczyty otaczające dolinę. Szlak przez Dolinę Roztoki warto zaliczyć choćby jako alternatywę dla asfaltowej jezdni do Morskiego Oka, do którego można przejść z Doliny Pięciu Stawów przez Świstówkę. Przez większość drogi towarzyszy nam bystro płynący potok Roztoka, a pod koniec przechodzimy obok Siklawy – najpotężniejszego wodospadu w Tatrach.
Wędrówkę do Doliny Pięciu Stawów zaczynamy na polanie Palenica Białczańska, na której znajduje się obszerny parking samochodowy. Na polanę można dojechać także autobusami PKS, jak i prywatnymi busami, którymi dojazd jest nieco droższy, ale również trochę szybszy. Z polany wyruszamy asfaltową jezdnią prowadzącą do Morskiego Oka, która wiedzie najpierw kilkaset metrów prosto, po czym przekraczając wyschnięte zwykle latem koryto potoku zwraca się w prawo. Podejście staje sie nieco stromsze i po około półgodzinnym marszu dochodzimy do mostku nad środkowym z Wodogrzmotów Mickiewicza. Wodogrzmoty Mickiewicza składają się z trzech kilkumetrowych kaskad, z których woda spada z niezwykłym hukiem słyszalnym na długo przed dotarciem do mostku. Wyżni Wodogrzmot oraz Niżni Wodogrzmot nie są udostępnione dla ruchu turystycznego. Kilkadziesiąt metrów dalej znajduje się rozległy postój, na którym znajdują się kabiny WC. Tutaj też odchodzi w prawo znakowany na zielono szlak do Doliny Pięciu Stawów, którym kontynuujemy naszą wędrówkę.
Szlak prowadzi przez kilka minut po kamiennych stopniach stromo pod górę po czym lekko obniża się i przecina potok Roztoka, którego szum towarzyszyć nam będzie przez całą dalszą drogę. Przez dłuższy czas szlak biegnie bez większych zmian wysokości, a pokonywane podejścia nie przysparzają większych trudności. Po niespełna godzinnej wędrówce Doliną Roztoki dochodzimy do polanki z niewielkim szałasem, doskonale nadającej się do odpoczynku. Zaraz za polaną przekraczamy dwa mostki, a droga wznosząc się coraz stromiej wyprowadza nas z lasu. W prześwitach po lewej stronie otwiera się widok na imponujące urwiska opadające ze Świstówki, zaś po prawej mijamy duży blok skalny zwany Dziadulą, wznoszący się tuż nad samym potokiem.
Idąc dalej przechodzimy pod linami wyciągu dowożącego zaopatrzenie do schroniska i w kilka minut dochodzimy do rozstaju szlaków. W lewo odgałęziają się znaki czarne, które stromymi zakosami doprowadzają w około pół godziny do schroniska. Znaki zielone prowadzą prosto przechodząc po pewnym czasie w wijące się pośród kosodrzewiny zakosy. Po przekroczeniu skalnych wrót usytuowanych około 20 minut od rozstaju szlaków dochodzimy do wodospadu Siklawa. Jest to najpotężniejszy wodospad tatrzański opadający z blisko. siedemdziesięciometrowego skalnego progu rozdzielającego Dolinę Pięciu Stawów oraz Dolinę Roztoki. Ze szlaku można zejść nad potok i podejść pod wodospad.
Na dalszym odcinku szlak prowadzi kilkoma płytami skalnymi po czym przechodzi w zakosy i ponad wodospadem wyprowadza Nas do Doliny Pięciu Stawów, gdzie ukazuje się naszym oczom Wielki Staw. Chcąc udać się do schroniska musimy skręcić w lewo i iść dalej wzdłuż brzegu Przedniego Stawu. Dojście z Palenicy Białczańskiej zajmuje około 2.30 godziny.
